*به پایگاه هفته نامه خبری حوزه (افق حوزه) خوش آمديد* اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلا
منو اصلی
نام :   
ایمیل :   
اخبار

سایت مقام معظم رهبری

خبرگزاری حوزه نیوز

مدیریت حوزه علیمه قم

صفحه اصلی > نمایش اخبار 


اخلاق در حوزه, اخلاق در حوزه شماره خبر: ٤١٣٣١٦ ١٤:٤١ - 1399/04/13   کلید تمام نعمت‌ها-آیت‌الله خوشوقتدرس اخلاق شماره 626 ارسال به دوست نسخه چاپي


کلید تمام نعمت‌ها-آیت‌الله خوشوقتدرس اخلاق شماره 626

کلید تمام نعمت‌ها-آیت‌الله خوشوقت


امام حسین علیه السلام شب عاشورا در خطبه‌ای فرمودند: «اللهم إنّی احمدک علی أن اکرمتنا بالنبوة و علّمتنا القرآن و فقّهتنا فی الدین لنا اسماعاً و ابصاراً و أفئدةً فاجعلنا من الشاکرین»؛ در شب عاشورا، شبی که حساس‌ترین شب و آخرین شب عمر امام سوم شیعیان است، دو نعمت را از افتخارات حیات طیبه خود برمی‌شمارد و به سبب همین دو نعمت خداوند را شکر می‌نماید؛ یکی «أکرمتنا بالنبوة»؛ یعنی ما را از نسل پیغمبراکرم صلی الله علیه و آله و سلم قرار دادی و نبوت ایشان را در بیت ما مقرر فرمودی...



نبوت نعمت بزرگی است و اگر نبوت نبود، همه مردم بتپرست میشدند. هر کسی در این امت و در آینده، میخواهد به کمال برسد، مهذب و مزکی بشود، به برکت همین نبوت است. بنابراین حضرت اباعبدالله علیه السلام در شب عاشورا میفرماید: این همه رحمت و خیر و فضیلت، به برکت پیامبری حضرت خاتم به ما رسید؛ چون اگر ایشان واسطه فیض نبود و وحی دریافت نمیکرد، معارف دین به ما هم نمیرسید.

 

 فقاهت نعمت خدادادی است

نعمت و امتیاز دومی را که حضرت در خطبه بدان اشاره فرمود: فقیه و دینشناس بودن ایشان است. دین نسخه شفابخش انسان است، اگر بشر آنرا بهکار گیرد، هم فرد و هم جامعه رشد و تکامل پیدا میکند و دنیا و آخرت اصلاح میشود. اگر دین نبود و یا بود و ما نمیدانستیم، هیچیک از این کمالات روحی و معارف اسلامی نبود.

بنابراین کلید تمام این نعمتهای بزرگ وجود نبوت و شخص نبیمکرم اسلام صلی الله علیه و آله و سلم است. اگر نبوت نبود، فقه هم نبود و آن نتایج عظیم که مترتب بر فقه است، هم نبود. خدای متعال آخرین نسخه تکامل انسانی را بهدست پیغمبراکرم صلی الله علیه و آله و سلم داد و ایشان هم به مردم رساند و این مردم هستند که باید آنرا با عقل بهکار بگیرند تا به آثار و بهرههایش برسند و در غیر اینصورت خودشان متضرر میشوند.

 

 شکر به خاطر نعمت تفقه در دین

حضرت در ادامه دعا میفرماید: «فاجعلنا من الشاکرین»؛ آن ذوات مقدسه که میگویند، «أکرمنا بالنبوة» همینطور زبانشان به «فاجعلنا من الشاکرین» گویاست.

این رفتار امام حسین علیه السلام برای ما طلبهها و اهل علم درس است؛ آنهایی که خدا تحصیل فقه و علوم اسلامی را به آنها عطا فرموده، نعمت بزرگی نصیبشان شده و باید سپاسگزاری کنند، نه کفران نعمت. بعضیها کفران نعمت میکنند و وسط راه میگذارند، میروند؛ یعنی به نظرش یک چیز بهتر بهدست آورده و رفته!! دنبال پول و مقام و شغل دنیایی میرود!

اگر از نعمت سپاسگزاری نشود، خداوند کمکم نعمت را میگیرد. کسی که در راه فقه و فهمیدن علوم دینی راه افتاد، گاهی وسط راه شیطان راهش را کج میکند، لباس را در میآورد و میرود کارهای دیگر میکند و اینها هم هست.

بنابراین حواس ما باید جمع باشد، اگر کسی موفق شد و مقدمات کار فراهم شد تا در خط تفقه و کسب علوم دینی قرار بگیرد، باید سپاسگزار کند، چون خیلی از افراد از این نعمت محروم هستند. حالا خدا به این فرد داده چرا؟ خدا خودش میداند!

 

 اولین قدم شکرگزاری

اولین قدم شکر برای اهل علم این است که به محتوای فقه و دانش دینی خود عمل کند. قدم اول عمل کردن به فقهی است که خدا به او داده و بعداز آن اگر خواست کتاب و رساله بنویسد. اما اگر خودش عمل نکند و فقط کتاب بنویسد و به دیگران بدهد، فایده ندارد که هیچ، بلکه او را به بیراهه و ضلالت میکشاند.

امام صادق علیه السلام فرمودند: سپاسگزاری و شکر سه پایه دارد؛ پایه اول این است که نعمت را از جانب خدا بدانیم و باور داشته باشیم که این مقدمات را خدا داده است. پایه دوم این است که با زبان این نعمت را اظهار کنیم و سوم اینکه نعمت خدا را در راه معصیت خرج نکنیم، بلکه جزو کسانی باشیم که نعمت را در راه صلاح و ساختن آخرت بهکار ببندیم.

خداوند در قرآن میفرماید: «لإن شکرتم لأزیدنّکم و لإن کفرتم إنّ عذابی لشدید»؛ (ابراهیم/7) طبق این آیه افرادی که نعمت تحصیل علم و حضور در حوزه علمیه را قدر نمیدانند و کفران نعمت میکنند، اهلیت دریافت توفیق را از دست میدهند و به عذاب شدید دچار میشوند. عذاب اینگونه افراد این است که چند سال درس خارج هم رفته، میگذارند میرود، لباس روحانیت را هم در میآورد و حتی ریشها را هم میتراشد! چرا؟ چون سپاسگزاری نکرده و خدا اینها را از او گرفته است. خدا در قرآن اعلام کرد کسی که سپاسگزار نعمتهای من باشد، من نعمت را بر او زیاد میکنم و اگر کفران نعمت کرد، از او سلب میکنم.

امیدواریم پروردگار متعال در برابر نعمتی که به ما مرحمت کرده، بهخصوص نعمت ارتباط و انتساب با معدن نبوت و تفقه در دین که دو نعمت بزرگ معنوی هستند، از جمله شاکرین باشیم؛ زیرا اگر سپاسگزاری نکنیم، آدم متوجه میشود که آرامآرام مقدمات و اسباب تحصیل در حال رفتن است و آن تشنگی تحصیل دیگر در او نیست؛ اما اگر سپاسگزار باشیم، خدا نگه میدارد و انشاءالله زیادش میکند و برکت میدهد.

تهیه و تنظیم: علیاکبر بخشی


خروج