آیتاللهالعظمی سبحانی
نور پیامبر(ص) تا روز رستاخیز راهگشای انسانهاست
حضرت آیتالله سبحانی تصریح کردند: پیامبر اسلام(ص) نوری بود که جهان بشریت را روشن کرد و نور وجود او تا ابد، تا روز رستاخیز راهگشای انسانهاست.
به گزارش خبرگزاری حوزه، مشروح پیام حضرت آیتالله سبحانی به همایش هزارو پانصدمین سال ولادت خاتم پیامبران، حضرت محمد مصطفی(ص) بدین شرح است:
بسمالله الرحمن الرحیم
الحمد لله ربّ العالمین والصلاة والسلام علی خاتمالأنبیاء وآله الطاهرین.
قال الله تعالی: [إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَیَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَنُ وُدًّا] (سوره مریم، آیه ۹۶)
سخن گفتن درباره عظمت و مقامات معنوی پیامبر اسلام(ص) کار آسانی نیست؛ زیرا حضرتش در دایره فضائل، در مرکز آن قرار گرفته است و تمام خطوط فضائل نسبت به او یکسان است. اگر دست بر هر فضیلتی، مانند شجاعت، زهد و علم… بگذاریم، همه فضائل در وجود مقدس او به کمال رسیدهاند و یکی بر دیگری مزیتی ندارد؛ از اینرو با پوزش، پیام خود را بسیار مختصر تقدیم میدارم.
آیه مبارکهای که تلاوت شد، از یک امر تکوینی خبر میدهد و آن این است که کسانی که ایمان آورده و عمل صالح انجام دادهاند، خداوند مهر و محبت آنان را در دلهای مردم قرار میدهد؛ گویی نوعی رابطه مستقیم میان خدمت به جامعه و ایجاد محبت در دل مردم وجود دارد.
اتفاقاً این آیه درباره همه پیامبران الهی(ع) نیز صدق میکند. در میان تمام ملل، پیامبران جایگاه مهمی در قلوب مردم دارند؛ زیرا آنان با تمام وجود، موجب تعالی فکری و عقلانی جوامع بشری شدند و انسانها را از پرستش سنگ و چوب و دیگر موجودات بازداشتند و به سوی توحید و کمال انسانی هدایت کردند.
از این جهت، قرآن کریم یکی از وظایف مسلمانان را در برابر پیامبراکرم(ص) چنین بیان میکند: [وَالَّذِینَ آمَنُوا بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِی أُنزِلَ مَعَهُ أُولَئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ] (سوره اعراف، آیه ۱۵۷) در این آیه، خداوند مسلمانان را به چهار امر درباره پیامبراکرم(ص) فرا میخواند:
نخست، [آمَنُوا بِهِ]؛ یعنی به او و شریعت او ایمان آورند.
دوم، [وَعَزَّرُوهُ]؛ یعنی به تکریم و تعظیم او برخیزند.
سوم، [وَنَصَرُوهُ]؛ یعنی او را یاری کنند.
چهارم، [وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِی أُنزِلَ مَعَهُ]؛ یعنی از آیین و نوری که همراه او نازل شده است، پیروی نمایند.
اگر ملاحظه شود، دو جمله [وَعَزَّرُوهُ] و [نَصَرُوهُ] در کنار یکدیگر آمده است و [عَزَّرُوهُ] ناظر به تعظیم، تکریم و بزرگداشت مقام پیامبراکرم(ص) است.
از برخی آیات قرآن نیز استفاده میشود که یکی از نعمتهایی که خداوند درباره پیامبراکرم(ص) ارزانی داشته، بلندآوازه ساختن نام و یاد آنحضرت است؛ آنجا که میفرماید:
[أَلَمْ نَشْرَحْ لَکَ صَدْرَکَ٭ وَوَضَعْنَا عَنکَ وِزْرَکَ٭ الَّذِی أَنقَضَ ظَهْرَکَ٭ وَرَفَعْنَا لَکَ ذِکْرَکَ] (سوره شرح، آیات 4-1)
«آیا ما سینه تو را گشاده نساختیم؟ و بار سنگین را از دوش تو برنداشتیم؟ همان باری که پشت تو را سنگین کرده بود؛ و آوازه تو را بلند نساختیم؟.»
بنابراین، هر نوع همایش، سخنرانی، شعر، مقاله و فعالیت اجتماعی که مظهر بزرگداشت و ترفیع نام و مقام پیامبراکرم(ص) باشد، میتواند مصداق [وَرَفَعْنَا لَکَ ذِکْرَکَ] باشد. از این جهت، این همایش نیز مصداقی از همین آیه شریفه است.
از آنجا که هر عملی که موجب ترفیع نام پیامبراکرم(ص) در جامعه شود، در گرایش مردم به آنحضرت تأثیر دارد، نقل شده است که وزیر خارجه بریتانیا حدود صد سال پیش، نسبت به گسترش نام و یاد پیامبراسلام(ص) هشدار داده و گفته بود:
«فما دام القرآن یُتلی والکعبة یُطاف ومحمدٌ یُذکر فی المآذن والنصرانیة فی خطر عظیم»؛ یعنی تا هنگامی که قرآن تلاوت میشود، کعبه طواف میشود و نام محمد(ص) بر فراز مأذنهها برده میشود، مسیحیت در خطر بزرگی قرار دارد.
شگفت آن است که برخی از فرقههای اسلامی، برگزاری چنین همایشهایی را تحریم کردهاند!
ما در اینجا یک سخن بیشتر نداریم و آن اینکه حواریون حضرت مسیح(ع) از آنحضرت خواستند که خدا مائدهای از آسمان برای آنان نازل کند. حضرت مسیح(ع) به مناجات پرداخت و عرضه داشت:
[اللَّهُمَّ رَبَّنَا أَنزِلْ عَلَیْنَا مَائِدَةً مِّنَ السَّمَاءِ تَکُونُ لَنَا عِیدًا لِّأَوَّلِنَا وَآخِرِنَا] (سوره مائده، آیه ۱۱۴) «پروردگارا، مائدهای از آسمان بر ما نازل فرما تا برای اول و آخر ما عیدی باشد.»سؤال اینجاست: مائده آسمانی جز این نبود که برای مدت کوتاهی نیاز جسمی آنان را برطرف کند و گرسنگی آنان را فرو نشاند. آیا چنین نعمتی، با وجود محدودبودن اثر آن، شایستگی آن را داشت که حضرت مسیح(ع) آن را عید اعلام کند؟ در اینصورت درباره پیامبراکرم(ص) چه میگویید؟
ولادت پیامبر اسلام(ص) نوری بود که جهان بشریت را روشن کرد و نور وجود او تا ابد، تا روز رستاخیز راه-گشای انسانهاست. آیا شایسته نیست که همگان میلاد آنحضرت را عید بگیرند و آیاتی را که در شأن او نازل شده است، تلاوت کنند و اشعاری را که در مدح و ستایش او سروده شده است، بازگو نمایند؟! البته مشروط بر اینکه این مراسم از هرگونه آلودگی و امور خلاف شرع و شأن آنحضرت منزه باشد.
در پایان، یادآور میشوم که برگزارکنندگان این همایش با هر نوع خدمتی که به رسولخدا(ص) انجام دادهاند، شایسته تقدیرند؛ حتی کسانی که در این راه شعری سرودهاند، مقالهای نوشتهاند یا فیلمی ساختهاند، انشاءالله همگی مأجورند.
والسلام علیکم ورحمةالله وبرکاته
جعفر سبحانی
بسمالله الرحمن الرحیم
الحمد لله ربّ العالمین والصلاة والسلام علی خاتمالأنبیاء وآله الطاهرین.
قال الله تعالی: [إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَیَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَنُ وُدًّا] (سوره مریم، آیه ۹۶)
سخن گفتن درباره عظمت و مقامات معنوی پیامبر اسلام(ص) کار آسانی نیست؛ زیرا حضرتش در دایره فضائل، در مرکز آن قرار گرفته است و تمام خطوط فضائل نسبت به او یکسان است. اگر دست بر هر فضیلتی، مانند شجاعت، زهد و علم… بگذاریم، همه فضائل در وجود مقدس او به کمال رسیدهاند و یکی بر دیگری مزیتی ندارد؛ از اینرو با پوزش، پیام خود را بسیار مختصر تقدیم میدارم.
آیه مبارکهای که تلاوت شد، از یک امر تکوینی خبر میدهد و آن این است که کسانی که ایمان آورده و عمل صالح انجام دادهاند، خداوند مهر و محبت آنان را در دلهای مردم قرار میدهد؛ گویی نوعی رابطه مستقیم میان خدمت به جامعه و ایجاد محبت در دل مردم وجود دارد.
اتفاقاً این آیه درباره همه پیامبران الهی(ع) نیز صدق میکند. در میان تمام ملل، پیامبران جایگاه مهمی در قلوب مردم دارند؛ زیرا آنان با تمام وجود، موجب تعالی فکری و عقلانی جوامع بشری شدند و انسانها را از پرستش سنگ و چوب و دیگر موجودات بازداشتند و به سوی توحید و کمال انسانی هدایت کردند.
از این جهت، قرآن کریم یکی از وظایف مسلمانان را در برابر پیامبراکرم(ص) چنین بیان میکند: [وَالَّذِینَ آمَنُوا بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِی أُنزِلَ مَعَهُ أُولَئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ] (سوره اعراف، آیه ۱۵۷) در این آیه، خداوند مسلمانان را به چهار امر درباره پیامبراکرم(ص) فرا میخواند:
نخست، [آمَنُوا بِهِ]؛ یعنی به او و شریعت او ایمان آورند.
دوم، [وَعَزَّرُوهُ]؛ یعنی به تکریم و تعظیم او برخیزند.
سوم، [وَنَصَرُوهُ]؛ یعنی او را یاری کنند.
چهارم، [وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِی أُنزِلَ مَعَهُ]؛ یعنی از آیین و نوری که همراه او نازل شده است، پیروی نمایند.
اگر ملاحظه شود، دو جمله [وَعَزَّرُوهُ] و [نَصَرُوهُ] در کنار یکدیگر آمده است و [عَزَّرُوهُ] ناظر به تعظیم، تکریم و بزرگداشت مقام پیامبراکرم(ص) است.
از برخی آیات قرآن نیز استفاده میشود که یکی از نعمتهایی که خداوند درباره پیامبراکرم(ص) ارزانی داشته، بلندآوازه ساختن نام و یاد آنحضرت است؛ آنجا که میفرماید:
[أَلَمْ نَشْرَحْ لَکَ صَدْرَکَ٭ وَوَضَعْنَا عَنکَ وِزْرَکَ٭ الَّذِی أَنقَضَ ظَهْرَکَ٭ وَرَفَعْنَا لَکَ ذِکْرَکَ] (سوره شرح، آیات 4-1)
«آیا ما سینه تو را گشاده نساختیم؟ و بار سنگین را از دوش تو برنداشتیم؟ همان باری که پشت تو را سنگین کرده بود؛ و آوازه تو را بلند نساختیم؟.»
بنابراین، هر نوع همایش، سخنرانی، شعر، مقاله و فعالیت اجتماعی که مظهر بزرگداشت و ترفیع نام و مقام پیامبراکرم(ص) باشد، میتواند مصداق [وَرَفَعْنَا لَکَ ذِکْرَکَ] باشد. از این جهت، این همایش نیز مصداقی از همین آیه شریفه است.
از آنجا که هر عملی که موجب ترفیع نام پیامبراکرم(ص) در جامعه شود، در گرایش مردم به آنحضرت تأثیر دارد، نقل شده است که وزیر خارجه بریتانیا حدود صد سال پیش، نسبت به گسترش نام و یاد پیامبراسلام(ص) هشدار داده و گفته بود:
«فما دام القرآن یُتلی والکعبة یُطاف ومحمدٌ یُذکر فی المآذن والنصرانیة فی خطر عظیم»؛ یعنی تا هنگامی که قرآن تلاوت میشود، کعبه طواف میشود و نام محمد(ص) بر فراز مأذنهها برده میشود، مسیحیت در خطر بزرگی قرار دارد.
شگفت آن است که برخی از فرقههای اسلامی، برگزاری چنین همایشهایی را تحریم کردهاند!
ما در اینجا یک سخن بیشتر نداریم و آن اینکه حواریون حضرت مسیح(ع) از آنحضرت خواستند که خدا مائدهای از آسمان برای آنان نازل کند. حضرت مسیح(ع) به مناجات پرداخت و عرضه داشت:
[اللَّهُمَّ رَبَّنَا أَنزِلْ عَلَیْنَا مَائِدَةً مِّنَ السَّمَاءِ تَکُونُ لَنَا عِیدًا لِّأَوَّلِنَا وَآخِرِنَا] (سوره مائده، آیه ۱۱۴) «پروردگارا، مائدهای از آسمان بر ما نازل فرما تا برای اول و آخر ما عیدی باشد.»سؤال اینجاست: مائده آسمانی جز این نبود که برای مدت کوتاهی نیاز جسمی آنان را برطرف کند و گرسنگی آنان را فرو نشاند. آیا چنین نعمتی، با وجود محدودبودن اثر آن، شایستگی آن را داشت که حضرت مسیح(ع) آن را عید اعلام کند؟ در اینصورت درباره پیامبراکرم(ص) چه میگویید؟
ولادت پیامبر اسلام(ص) نوری بود که جهان بشریت را روشن کرد و نور وجود او تا ابد، تا روز رستاخیز راه-گشای انسانهاست. آیا شایسته نیست که همگان میلاد آنحضرت را عید بگیرند و آیاتی را که در شأن او نازل شده است، تلاوت کنند و اشعاری را که در مدح و ستایش او سروده شده است، بازگو نمایند؟! البته مشروط بر اینکه این مراسم از هرگونه آلودگی و امور خلاف شرع و شأن آنحضرت منزه باشد.
در پایان، یادآور میشوم که برگزارکنندگان این همایش با هر نوع خدمتی که به رسولخدا(ص) انجام دادهاند، شایسته تقدیرند؛ حتی کسانی که در این راه شعری سرودهاند، مقالهای نوشتهاند یا فیلمی ساختهاند، انشاءالله همگی مأجورند.
والسلام علیکم ورحمةالله وبرکاته
جعفر سبحانی