به گزارش خبرگزاری حوزه، آیت‌الله جواد مروی ۱۵ شهریور در آغاز درس خارج فقه خود در جمع طلاب و فضلای حوزه، با اشاره به چهار نکته مهم «عظمت مدیریت نظام ولایت فقیه»، «لزوم حفظ اتحاد و همبستگی»، «ولایت فقیه، محور تقدّم‌های علمی و مقاومت‌های جهادی» و «توجه به وظایف علمی در کنار وظایف میدانی» پرداخت که مشروح سخنان دبیر دوم شورای‌عالی حوزه‌های علمیه به این شرح است:
بسم الله الرحمن الرحیم
الحمد لله رب العالمین وصلی الله علی سیدنا ونبینا حبیب قلوبنا وطبیب نفوسنا أبی‌القاسم المصطفی محمد(ص) و علی اهل‌بیته الطیبین الطاهرین؛ صلاة ترغم أنوف الجاحدین اللهم وفقنا للعلم والعمل به.
در آغاز مباحث فقه و اصول بعد از تعطیلات ممتد، ابتدا به چهار نکته اشاره می‌کنم، سپس وارد بحث می‌شویم.
نکته اول: عظمت مدیریت نظام ولایت فقیه
شهادت قائد امت(قد) داغی است که همچنان سینه‌های مردم مؤمن را می‌گدازد و آتشی است که در دل‌ها شعله‌ور است.
از طرفی به آثار این شهادت در جای خودش باید پرداخته شود و از طرف دیگر، از مکتب این قائد شهید که استکبارستیزی، استقلال‌خواهی، مقاومت، عزت و سربلندی امت اسلام و ایران سرافراز است و مدیریت قوی‌ای که این مکتب داشته است، باید به‌عنوان امانتی گرانبها همچون جان شیرین‌مان پاسداری کنیم.
شما یک اثر و نتیجه مدیریت ولایت فقیه و مدیریت سید شهید قائدمان را در عمل می‌بینید؛ آمریکای جنایتکار مقابله مستقیمش را با مردم ایران آغاز کرد؛ آمریکایی که می‌گفتند: از نظر قدرت نظامی بین ارتش‌های دنیا در ردیف اول است؛ می‌گفتند: توان انجام عملیات در سراسر جهان در بالاترین سطح را دارد؛ می‌گفتند: از نظر لجستیک بزرگترین مزیّت ارتش آمریکا توان انتقال نیرو، سوخت، مهمات و تجهیزات به همه دنیاست. ده‌ها سال عظیم‌ترین پایگاه‌ها را در منطقه و اطراف جمهوری اسلامی ایجاد کردند. علاوه بر اینکه ارتش سفاک رژیم صهیونیستی تمام توانش را به میدان آورد، رژیم‌های مزدور منطقه تمام توانشان را به‌کار گرفتند، ناتو مستقیم و غیرمستقیم تمام توانش را در اختیار ایالات متحده گذاشت، همه‌شان جمع شدند، هجوم را آغاز کردند و هدف اولیه به تصریح همه‌شان، اسقاط نظام جمهوری اسلامی ایران بود. اینجا عظمت نظام مبتنی بر مدیریت ولایت فقیه را ببینید و عظمت مدیریت سید قائد شهید(رض) را ببینید.
یکی از نمایندگان مجلس عراق، خودش به من گفت که وقتی برای نخست‌وزیری گفت‌وگو بود که مجلس عراق چه کند، آمریکایی‌ها پیام دادند، یک هفته دست نگه دارید. بعد یک هفته می‌بینید نظام جمهوری اسلامی ساقط می‌شود و باید با ما هماهنگ باشید نه با ایران.
همه جهان به‌روشنی دیدند بعد اینکه در این هدف شکست خورد، هدف را تغییر داد و گفت: اورانیم غنی‌شده ایران را بگیریم و باز هم نتوانست. به سراغ هدف سوم رفت که بازکردن تنگه هرمز باشد. امروز بعد از شش‌ماه مبارزه همه‌جانبه با این مردم، نه‌تنها پیروز نشدند، بلکه راه خروج هم پیدا نمی‌کنند و مستأصل و بیچاره شدند.
ولی‌فقیه و قائد شهید(قد) چگونه این کشور را اداره کرد که در عین حصر اقتصادی، در عین بعض مدیریت‌های ناتوان در کار اجرایی و تحریم گسترده، این‌همه تقدّم علمی و این آمادگی مهم نیروهای مسلح ما که مستقیم تحت مدیریت ولی‌فقیه بودند؛ هر روز که می‌گذرد عظمت جمهوری اسلامی و عظمت نظام مدیریتی ولایت فقیه در دنیا روشن‌تر می‌شود. هر تهدیدی که می‌کنند، از مردم و نیروهای مسلح قوی‌تر پاسخ می‌گیرند.
سابق گفته‌ام، وقتی از آن سیاستمدار جهان عرب سؤال کردند: این‌همه تقدم‌های ایران و ایستادگی در برابر قدرت-های جهانی و در مقابلش زبونی کشورهای عربی را به چه جهت می‌بینید؟ گفت: نکته این است که ایران نظام ولایت فقیه دارد و ما عرب‌ها نظام ولایت سفیه داریم.
نکته دوم: لزوم حفظ اتحاد و همبستگی
نقشه عمده دشمن این است که عملیات نظامی‌اش را پیوند بزند به آشوب خیابانی و از هر راهی بتواند جمعی را به‌عنوان مخالف این نظام به صحنه بیاورد و آشوب و ناآرامی درست کند. اینجا وظیفه همه به‌خصوص روحانیت بسیار حساس است؛ وظیفه، حضور در صحنه و حفظ اتحاد داخلی است.
در توئیت‌هایی که این مردک روان‌پریش داشت، در یکی از توئیت‌هایش گفت: منتظریم مردم ایران به صحنه بیایند و علیه حاکمیت اقدام کنند؛ لذا حفظ اتحاد و همبستگی و حضور در صحنه مردم بسیار مهم است که باید توجه شود.
همین‌جا تشکر ویژه دارم از روحانیون فاضل، جوان و توانمندی که در طول این شش‌ماه صحنه را خالی نکردند. گزارش‌های متعدد از شهرهای مختلف، از تهران و جنوب و سایر شهرها، مردم را به صحنه آوردند و حضور خیابانی مردم را به دشمن نشان دادند. از این اعزه تشکر ویژه دارم.
نکته سوم: ولایت فقیه
محور تقدّم‌های علمی و مقاومت‌های جهادی
در رابطه با اثرات خون قائد شهید(قد) در دنیا، باید به‌تفصیل سخن گفت. فعلاً فقط به این نکته اشاره می‌کنم که سال‌های کثیری از عمر خودم را ارتباط با خارج از کشور داشته‌ام. قبل پیروزی انقلاب از سال 1356 نوجوان شانزده ساله بودم به ترکیه، سوریه، اردن و عربستان سفر داشتم. در عربستان بعد اینکه آثار احسان الهی‌ظهیر از سلفیه معروف آونه اخیر را خوانده بودم، او هم از پاکستان برای اعمال حج به عربستان آمده بود، شب عید نوروز در مدینه با او گفت‌وگو کردم و بعض کتبش را نقد کردم که خیلی تعجب می‌کرد.
از آن به بعد، همچنان سفرها و ارتباط با خارج از کشور قطع نشده؛ سه سال بعد از پیروزی انقلاب، هیئتی از ایران به مجامع علمی و دانشگاهی سوریه، ترکیه و لبنان برای گفت‌وگو و سخنرانی رفتیم که من جوان‌ترین آن جمع بودم. با این سابقه و تجربه فراوان، بدون مبالغه و غلو می‌گویم هیچ زمانی ندیده‌ام مثل این زمان که مردم دنیا توجه به انقلاب اسلامی، مکتب تشیع و آموزه‌های شیعی داشته باشند.
یک توجه بسیار ویژه در مردم دنیا پیدا شده، نه‌تنها مسلمانان حتی غیرمسلمان‌ها، می‌خواهند انقلاب اسلامی را بشناسند و مکتب تشیع را بشناسند. سؤال می‌کنند، این اکسیر ویژه‌ای که شما دارید و این تقدم‌ها و مقاومت‌ها را باعث شده، چیست؟ به ما هم منتقل کنید.
لذا وظیفه روحانیت امروز بسیار سنگین است. باید ارتباط بگیریم و این مطالب را به دیگران انتقال دهیم و سؤالات دیگران را پاسخ دهیم. حرف گفتنی در اینجا بسیار است که باشد برای بعد.
نکته چهارم: توجه به وظایف علمی
در کنار وظایف میدانی
در کنار حضور در خیابان که خود یک میدان جنگ است، از علم‌آموزی و اندوختن دانش نباید غفلت کنیم. به تمام معنا حضور در صحنه داشته باشیم و با تمام توان‌ در مسیر کسب علم و دانش برای خدمت به مکتب اهل‌بیت(ع) خودمان را آماده کنیم. گاهی از سلف صالح و علمای بزرگ‌مان نکاتی را می‌بینیم که هم، درس است و هم وقتی به خودمان مراجعه می‌کنیم، می‌گوییم: آنان چگونه تلاش می‌کردند و ما چه می‌کنیم. شرح حال فاضل جواد صاحب کتاب مفتاح‌الکرامه که غایت تتبع و مراجعه به کتب فقهی دارد را ببینید، قسمتی از کتاب‌های مفتاح‌الکرامه را در جنگی نوشته است که وهابیت حمله کرد به عراق، حله، کربلا، نجف و فاجعه بزرگی درست کردند و غارت کردند و جمعی را به شهادت رساندند. ایشان در آن حالات و موقعیت، ضمن اینکه به جهاد و دفاع مشغول است، حالتی دارد که صاحب اعیان‌الشیعه می‌گوید: «و فی کل هذه الحروب والحصار کان لایفتأ عن التدریس والتألیف». (اعیان‌الشیعه، ج4، ص290). در تمام این جنگ‌ها و محاصره‌ها، صاحب مفتاح‌الکرامه از تألیف و تدریس خسته نمی‌شد.
خود فاضل جواد، در کتاب الهبه از مفتاح‌الکرامه می‌گوید: «وقد تمّ والحمدلله کما هو اهله باب الصدقة والهبة فی الیوم السابع‌عشر من جمادی‌الاولی سنة ألف ومأتین وست وعشرین وجائنا عسکر الوهابیین وقد وقع فی اطراف العراق کالحله والمشهدین البلاء المبین من القتل الذریع الکثیر خصوصا فی الزوار والمترددین والنهب وحرف الزروع وکنا حینئذ فی النجف الاشرف کالمحاصرین والحمدلله رب العالمین وصلی‌الله علی محمد وآله الطاهرین والعبد لم یترک الاشتغال مع ما نحن علیه من هذا الحال مضافا الی مرض فی الجسم واعتلال لابنی والحمدلله رب العالمین قد کتبت ذلک وانا فی عشر السبعین. فاوصیکم ایها الاخوان ببذل الجدّ والجهد فی تحصیل العلم علی کل حال». این وصیت عالمی است که خودش در میدان علم و عمل چنین جدیّتی دارد.
روشن است اگر مزاحمت بین جهاد و دفاع با تحصیل شد، مسلما جهاد و دفاع مقدم است؛ اما وقتی جمع بین هر دو ممکن است و این‌گونه سلف صالح ما جمع می‌کردند، وظیفه ما نیز چنین است.
بله چندماه قبل با بعض بزرگان بررسی کردیم دیدیم، اگر دروس حوزه شروع شود، ممکن است در این حرکت مردمی که حول محور فضلای جوان در شهرهای مختلف فعال هستند، خللی ایجاد شود. گفتیم: دروس حوزه تعطیل باشد؛ اما الآن می‌توان تدبیر کرد؛ لذا خواهش می‌کنم، هم در صحنه جهاد و دفاع محکم باشیم، هم در کنار جهاد و دفاع، از وظیفه اصلی خودمان که تحصیل علوم اهل‌بیت(ع) و انتقال این معارف به مردم است، نباید غفلت کنیم و باید بین این دو جمع کنیم.