رمضان، فرصتی برای خودسازی و میدانی برای اصلاح جامعه است.
قلب‌های روشن و زبان‌های پاک و رفتارهای اسلامی، هدیه بندگان به آستان خداوند است.
جامعه پاک و دور از گناه، بستر رشد و تربیت انسان‌های مهذّب و خودساخته است و رسالت اجتماعی تک‌تک ما، کمک برای پدیدآمدن و پدیدآوردن چنین شرایط و محیط‌ها و زمینه‌هاست.
هوای آلوده، افراد سالم را هم بیمار می‌کند.
پس باید بر ضدّ آلودگی هوا و محیط، اقدام کرد و چه فرصتی مناسب‌تر و آماده‌تر از ایام و لیالی پربرکت و معنوی ماه خدا؟
رمضان، بهار قرآن است.
مهجوریّت قرآن در جامعه اسلامی پذیرفتنی نیست؛ به‌خصوص مهجوریّت در عمل و اجرا.
انتظار است چهره جامعه اسلامی در ایام ماه مبارک، چهره‌ای نیکو و خداپسند باشد و جامعه قرآنی گردد و رفتارها اسلامی و  انتظار است که این پرورش اخلاقی و معنوی، الگویی برای بقیه ایام و طول سال گردد.
چه کسی باید این بستر معنوی را فراهم آورد؟
من و شما در خانواده به‌شکلی، رسانه‌ها در قلمروی نفوذ خود بر مخاطبان به‌شکل دیگر، مبلغان و صاحبان مخاطب، در برنامه‌های تبلیغی خود به‌صورت دیگر و مجریان قانون و ضابطین احکام هم در حیطه وظایف قانونی خود به‌شیوه خاص خود.
حضرت علی(ع) عالی‌ترین مرحله امر به معروف و نهی  از منکر را مرحله قلبی، زبانی و عملی می‌دانست و کسانی را که هیچ‌گونه تعهد و عملی نسبت به وضع جامعه نداشتند، مرده زنده‌نما می‌نامید و می‌فرمود: همه کارهای نیک و جهاد در راه خدا، نسبت به امر به معروف و نهی از منکر، همچون کفی در یک دریای موّاج است. (نهج‌البلاغه، حکمت 374)
این دو فریضه از تکالیف مهم مسلمانی است و آثار فردی و اجتماعی فراوان دارد.
مگر می‌توان در محیط فاسد و فضای آلوده به گناه به‌نحو کامل دیندار و پاک زیست و از عوارض فردی، خانوادگی و اجتماعی ترک این فریضه و بی‌تفاوتی نسبت به جرائم و خلاف‌ها مصون ماند؟
امام علی(ع) آن معرف‌گستر و منکرستیز شخصاً امر به معروف و نهی از منکر می‌کرد و تذکر می‌داد، نامه می‌نوشت، توبیخ می‌کرد، هشدار می‌داد و ترک آن را زمینه‌ساز تسلط اشرار بر خوبان معرفی می‌کرد و عقوبت‌ها و ملعون‌شدن امت‌های پیشین را نتیجه ترک این فریضه می‌دانست. (همان، نامه 47 و 192)
باری! ماه رمضان، ماه خداست، ماه علی(ع) است، ماه قرآن است، ماه بندگی است، ماه احیای احکام اسلامی است، فرصت بازگشت به «خط عبادت و اطاعت» است.
بکوشیم همچون مولای‌مان علی(ع)، دعوت‌گر به خوبی‌ها و معروف‌ها باشیم و زبان‌مان در تذکر لسانی و یادآوری تکلیف مسلمانی، گویا و فعال باشد.