به گزارش خبرگزاری حوزه، مشروح پیام آیت‌الله اعرافی به این همایش بدین شرح است:
بسم‌الله‌ الرحمن ‌الرحیم
سلام و درود خداوند متعال بر همه‌ شهدای انقلاب اسلامی خصوصاً سیدالشهدای انقلاب اسلامی، حضرت امام خامنه‌ای(رض)، خانواده معظم شهدا، ملت بزرگ ایران و شما فرهیختگان، فرزندان عزیز حوزه‌های علمیه، کنشگران مؤمن و دغدغه‌مند اجتماعی و صاحبان اندیشه و عمل در عرصه‌های مردمی.
برگزاری همایش ارزشمند «حوزه علمیه سرآمد و پیشرو؛ از پیام راهبردی تا کنش اجتماعی مردمی» را به همه برگزارکنندگان، دست‌اندرکاران و شرکت‌کنندگان گرامی تبریک عرض می‌کنم. این نشست، نشانه‌ای روشن از پویایی، مسئولیت‌پذیری و حضور مؤثر حوزه‌های علمیه در متن نیازهای جامعه و در میدان خدمت به مردم عزیز ایران اسلامی است.
بی‌تردید، حوزه‌های علمیه در تاریخ خود همواره تنها نهاد آموزش و تعلیم نبوده‌اند؛ بلکه در کنار تبیین معارف الهی، در عرصه‌های اجتماعی، فرهنگی، اخلاقی و مردمی نیز حضوری فعال، الهام‌بخش و راه‌گشا داشته‌اند.
امروز نیز بیش از هر زمان دیگر، انتظار از حوزه آن است که با حفظ اصالت‌های علمی و معنوی خویش، در میدان کنش اجتماعی، حل مسائل واقعی مردم و پاسخ به نیازهای نوپدید جامعه، حضوری پیشرو، حکیمانه و اثربخش داشته باشد.
توفیق و افتخار بزرگی است که جمعی از کنشگران فعال اجتماعی حوزوی از سراسر کشور و نیز مدیران سمن‌های مردم‌نهاد حوزوی، در چنین مجمعی گردهم آمده‌اند تا درباره نسبت میان پیام راهبردی رهبر شهید انقلاب اسلامی(قد) و کنش اجتماعی مردمی به گفت‌وگو و هم‌اندیشی بپردازند.
این هم‌نشینی، فرصتی مغتنم برای بازخوانی ظرفیت‌های عظیم حوزه در عرصه سلامت اجتماعی، رفع آسیب‌ها، تقویت سرمایه اجتماعی و گسترش خدمت‌رسانی مردمی است.
در این میان، چند نکته راهبردی را برای جهت‌دهی هرچه مؤثرتر به خدمت‌رسانی کنشگران حوزوی یادآور می‌شوم:
1. نیازسنجی دقیق و مسئله‌محور بودن فعالیت‌ها: خدمت‌رسانی اجتماعی باید بر پایه شناخت واقعی از نیازهای جامعه، اولویت‌های محلی و مسائل عینی مردم شکل بگیرد؛ نه صرفاً بر اساس سلیقه، احساس یا حرکت‌های مقطعی.
۲. مردم‌پایه بودن و پرهیز از تصدی‌گری غیرضرور: کنش حوزوی زمانی اثرگذارتر خواهد بود که مردم را در متن مشارکت قرار دهد، ظرفیت‌های مردمی را فعال کند و از تبدیل‌شدن به ساختارهای سنگین و کم‌تحرک فاصله بگیرد.
۳. هم‌افزایی، شبکه‌سازی و جلوگیری از موازی‌کاری: یکی از ضرورت‌های مهم، پیوند میان کنشگران حوزوی، سمن‌های مردمی، نهادهای فرهنگی و اجتماعی و گروه‌های جهادی است تا ظرفیت‌ها به‌جای پراکندگی، در یک منظومه هماهنگ و هدفمند به‌کار گرفته شود.
۴. ترکیب عقلانیت، معنویت و کارآمدی: خدمت اجتماعی حوزه باید هم از پشتوانه معرفتی و اخلاقی برخوردار باشد، هم از عقلانیت و تدبیر اجرایی و هم از سنجش‌پذیری و نتیجه‌محوری؛ تا اثر آن در زندگی مردم محسوس و پایدار گردد.
۵. توجه به تربیت نیروهای میانی و نسل جدید کنشگران حوزوی: استمرار و توسعه‌ این مسیر، نیازمند تربیت نیروهای مؤمن، توانمند، خلاق و آشنا با مسائل روز است تا این حرکت، وابسته به افراد معدود نماند و به یک جریان پایدار تبدیل شود.
۶. اولویت‌دادن به مسائل واقعی و فوری جامعه: موضوعاتی همچون سلامت اجتماعی، تحکیم خانواده، آسیب‌های اخلاقی، فقر، محرومیت، اعتیاد، تنهایی اجتماعی و بحران‌های هویتی، از جمله میدان‌هایی است که حوزه می‌تواند در آنها نقش‌آفرینی مؤثر و مرجعیت‌آفرین داشته باشد.
اینجانب با وجود علاقه و اشتیاق فراوان، به‌سبب شرایط پیش‌آمده از حضور در میان شما عزیزان و شرکت در این جلسه بسیار ارزشمند محروم مانده‌ام و صمیمانه آرزو داشتم که در جمع نورانی و پربرکت شما حضور یابم. با این حال، از دور، برگزاری این همایش را مایه‌ امید، نشاط و تقویت پیوند حوزه با جامعه می‌دانم و برای همه شما توفیق، اثرگذاری و موفقیت روزافزون مسئلت دارم.
امید است این نشست، سرآغاز گام‌هایی عالمانه‌تر، منسجم‌تر و مردمی‌تر در مسیر تعالی حوزه‌های علمیه و خدمت صادقانه به آحاد جامعه باشد و ثمرات آن در ارتقای سلامت معنوی، اجتماعی و فرهنگی کشور به‌روشنی نمایان گردد. از خدای متعال برای همه شما عزیزان، توفیق، سلامت و عزت مسئلت دارم.